حکومت ایدئولوژیک

جمعی به گمان فتاده در راه یقین

خیام

با یک نگاه مثبت و منطقی، هر انسان برای خودش اعتقاداتی دارد و در پرتو آن تفکر ساختار اندیشه و رفتارش شکل می گیرد ؛

افراد مذهبی در پرتو اعتقاداتشان آرامش داشته و چون دیگران را دوست دارند، می خواهند دنیای خوبی که این باورها برایشان ساخته است را با دیگران شریک شده و آرامش را به آنها هدیه کنند ؛

دعوت دیگران به چیزی که دوست داریم بهترین کار خوب و پسندیده ای است که میتوانیم انجام دهیم، ولی مشکل زمانی شروع میشود که ما نمی دانیم دیگران را چگونه دعوت کنیم و آیا دیگری آنچه را من دوست دارم و با آن آرامش می یابم، دوست خواهد داشت ؟!

برای دعوت دیگران به یک ایدئولوژی، رفتار معتقدان آن تفکر و گذشت زمان جهت آشنایی دیگران با آن مکتب، بهترین و پسندیده ترین راه است ؛

اجبار در پذیرش و انتقال یک اعتقاد، برای معتقدان و خود ایدئولوژی خطرناک است ؛

اجبار تنها فشار قهری نیست و می تواند با دادن امتیاز از طرف ایدئولوژی حاکم به معتقدان خودش در شکل های مختلف انجام پذیرد ؛

دادن بهترین امکانات به پیروان، توسط ایدئولوژی حاکم و محروم کردن پیروان دیگر اعتقادات، به مرور جامعه ایدئولوژیک را به پرتگاهی می برد که خودش آن را حفر می کند !

اگر صادقانه نگاه کنیم، تمام پیروان یک باور، شناختی یکسان و برابر از آن ندارند، این اولین مشکل را برای حکومت ایدئولوژیک ایجاد می کند و باعث می شود هر فرد خودش را از دیگران آگاه تر دانسته و معتقد حقیقی بداند، و در صدد حذف ایدئولوژی دیگران برآید ؛

دومین مشکل این است که افراد خارج از ایدئولوژی به امکانات داده شده به پیروان نیاز دارند ولی حاضر نیستند از باور خودشان دست بردارند و با تظاهر به باور حاکم خود را وارد سیستم ایدئولوژیک میکنند، این روند حداقل 2 خطر مسلم برای ایدئولوژی حاکم همراه دارد ؛

یکم اینکه، تظاهر و دروغ برای رسیدن به امکانات بهتر در جامعه رواج پیدا میکند ؛

دوم اینکه، پیروان ایدئولوژی های دیگر را مجبور به آغاز یک نبرد برای به دست آوردن شرایط بهتر اجتماعی و توسعه اعتقادی که به باور آنها بهترین راه رستگاری است سوق می دهد ؛

بهترین روش برای گسترش ایدئولوژی خوبتر؛ آزادی اجتماعی و ترویج برابری بین تمام اعتقادات رایج در جامعه است ، این به معنای حکومت غیر دینی نیست ؛ بلکه خارج کردن تمامیت امکانات از دست باور خاصی است که حتی تفکرهای متفاوت رایج در ایدئولوژی خودش را به عنوان رقیب نگاه می کند ؛

با نگاهی خوب و خوش باور، ایدئولوژی حاکم نیت خیر دارد و قصدش حفظ بهترین باور در بستر جامعه برای آرامش و سلامت انسانهاست ؛

اما . . . !

بزرگترین مشکل این است که همه فکر می کنند بهترین اعتقاد در جهان باور آنهاست، و یک نزاع سلسله وار در تمام جامعه ایجاد شده و به جای برقرای امنیت و آرامش در جامعه، همه به حکم وظیفه برای نجات بهترین باور جهان (از نگاه خودشان) آماده نبرد میشوند . . . ! ؟ ! ؟ !

م.ماهرانی
برچسبها: ایدئولوژی